Op 26 augustus heb ik afscheid moeten nemen van Uniek. Hij is 24 jaar geworden.
De laatste jaren genoot hij van zijn welverdiende pensioen, na een internationale carrière waarin hij voor mij van onschatbare waarde is geweest.

Met Uniek begon het allemaal écht. In 2013 betraden we samen het wereldpodium en een jaar later volgden onze eerste wereldtitels. In de jaren daarna vierden we nog vele successen en groeiden we uit tot een herkenbare combinatie binnen de para-dressuur. Maar wat hij me bracht, ging verder dan sport alleen.

Ondanks zijn leeftijd was Uniek tot het laatst vitaal. Het afscheid kwam dan ook relatief onverwacht. Toen zijn lichaam liet weten dat het genoeg was geweest, heb ik de moeilijkste beslissing moeten nemen die je als paardeneigenaar kunt nemen: uit liefde loslaten. Daarmee kwam een einde aan de jaren waarin Uniek mijn stabiele basis was, in de sport en daarbuiten.

Uniek heeft me gevormd. Hij bracht me titels, maar gaf me vooral vertrouwen. Dankzij hem werd ik de amazone die ik nu ben.

Een week voor het EK in Ermelo moest ik afscheid van hem nemen. De titels die ik daar won, voelden als een eerbetoon aan alles wat hij voor mij betekend heeft.

Vandaag, 28 augustus, is het precies elf jaar geleden dat we samen onze eerste wereldtitel behaalden in Caen. Dat maakt dit moment extra bijzonder.

Rust zacht, lieve Uniek.
You were my dream come true.